H ιστορία:
Ο Coriandrum Sativum, δηλαδή ο κόλιανδρος, συναντάται συχνά στην αρχαιότητα.
Σύμφωνα με τους ειδικούς, ο κόλιανδρος μπορεί και να απαντάται γύρω στο 5000 π.Χ. Λένε ακόμα ότι αναφορές στον κόλιανδρο έχουν βρεθεί σε σανσκριτικά κείμενα, σε αιγυπτιακούς τάφους και παπύρους και αλλού. Σπόροι κόλιανδρου βρέθηκαν και σε τάφους της 21ης δυναστείας των Αιγυπτίων (1085-945 π.Χ.). Κάποιοι, μάλιστα, αναφέρουν ότι ο κόλιανδρος δέσποζε στους Κρεμαστούς Κήπους της Βαβυλώνας.

Στην αρχαιότητα οι εφευρετικοί Έλληνες χρησιμοποιούσαν τον κόλιανδρο σε όλες του τις μορφές, τόσο τον φρέσκο όσο και τους σπόρους, ως φυσικό συντηρητικό κυρίως για τα κρέατα. Το ίδιο έκαναν και οι Ρωμαίοι που προσέθεταν στον κόλιανδρο κύμινο και ξίδι. Όσο για τις θεραπευτικές του εφαρμογές, υπάρχει πλήθος αναφορών ήδη από την εποχή του Ιπποκράτη. Για τις πληγές, για τον στρεπτόκοκκο, για τους πονοκεφάλους, τις αιμορροΐδες και ένα σωρό άλλες ασθένειες και τραύματα. Ο Διοσκουρίδης έγραφε ότι η συστηματική χρήση του κόλιανδρου ωφελεί τα μέγιστα στην ανδρική σεξουαλικότητα. Ακόμα και στο «Χίλιες και μία νύχτες» περιγράφεται η ιστορία ενός εμπόρου που μετά από 40 χρόνια ατεκνίας κατάφερε -με τη βοήθεια ενός κοκτέιλ που περιείχε κόλιανδρο- να αποκτήσει παιδιά. Ο Πλίνιος έγραφε ότι αν κάποιος υπέφερε από πονοκεφάλους και έβαζε το βράδυ κάτω από το μαξιλάρι του σπόρους κόλιανδρου, το πρωί θα ήταν περδίκι.